.

Moeder-dochter relatie

Zo ga ik het later echt niet doen!                                                                                                                                  
Ik heb dit nogal eens gedacht en wellicht ook tegen mijn moeder gezegd. Moeder-dochter relaties schijnen de moeilijkste relaties te zijn. Geen idee of dat echt zo is. Het heeft denk ik met verwachtingen te maken. Wat verwacht je als dochter van haar? Kan zij aan die verwachtingen voldoen? Wat heb je nodig van haar?  
                                                                                                                                                                                                           
Mijn eigen moeder is een moeder die haar kroos tegen alles wat negatief is wil beschermen. Nu zie ik dat ze dat uit liefde deed. Toch kon mij dat als puber erg irriteren en ik zette mij daar dan ook flink tegen af. Ik ging mijn zaakjes zelf wel even regelen. Daar had ik haar niet bij nodig. Totdat ik weer in haar schoot werd geworpen en zij mij met liefde opving. Door de kanker op mijn veertiende bleef ze dag en nacht bij mij. Ze week niet van mijn zijde. Als een leeuwin verzorgde ze haar welpenkind. Ze gaf zich volledig aan mij en vergat zichzelf. Als ik maar beter werd. Ze heeft vaak genoeg gezegd dat ze mijn plek wilde innemen. Raar, dacht ik toen. Ze verloor zichzelf uit het oog en een jarenlange depressie volgde. Vreselijk voor haar en het hele gezin. Daardoor veranderde het geplaveide pad in drijfzand. Hoe moest ik weer vaste grond onder mijn voeten krijgen? Ik was boos op haar aan de ene kant en aan de andere kant zorgde ik voor haar. De rollen werden omgedraaid. We moesten beide opzoek naar onszelf. In die tijd was onze relatie behoorlijk verstoord. Eerlijk gezegd kwam dat vooral van mijn kant. Ze was altijd mijn vangnet en dat was nu weg. Hoe moest ik dat alleen doen?
Gelukkig is het goed gekomen en toen ik zelf kinderen kreeg begreep ik wat ze bedoelde met haar kreet dat ze mijn plek wilde innemen. De liefde voor je kinderen gaat ver, zo ver, je zou je leven voor ze geven. Dat begreep ik nu. Gelukkig kon alles besproken worden over en weer. Dát is ook een van de sleutels; praten! Als dingen niet uitgesproken worden gaan de gesprekken plaatsvinden in je hoofd. En je hoofd is een kunstenaar om van een mug een olifant te maken.  Eigenlijk zonde toch? De liefde is vanuit de oorsprong onvoorwaardelijk.                                                                                                                                    
Nu mijn kinderen ouder worden herken ik steeds meer van mijn moeder in mezelf. Ik hoor het ook wel eens van anderen. Alleen dan wel met wat meer temperament, dat dan wel.
Is jouw relatie met je moeder goed? Superfijn! Ik ben benieuwd, wat is kenmerkend voor jullie relatie?
Heb je niet zo’n fijne relatie met je moeder? Stel jezelf dan eens de volgende vragen:
• Wat heeft ze jou gegeven?
• Wat heb jij haar gegeven?
• Wat heb jij gedaan waardoor de ander zich rot voelt?

Door te durven reflecteren op je eigen deel is het makkelijker om milder te worden naar de ander.
 

Volg ons op Facebook